yıllanmış şarap gibi dertlerim

Ağlamak mağrifet değilmiş meğer...
Ağladığını görenler ... birde onlar ağlatırmış seni...
Dayanıklıymışsın çünkü sen...güçlüymüşsün...
Acılara, terkedilişlere, nankörlüklere tahammül edebilirmişsin...
İnsanların düşlerine toz bezi olurmuşsun sonra...
Silinip gidermişsin anılarınla beraber...
Bir yıldız kayarken gökyüzünden dilek tutan insanlar varmış eskiden.
Herşey eskiden güzelmiş...herşey eskiden çok güzelmiş.
Senin bile, eskileri  bu kadar özleyeceğinden haberin yokken...
Yaşanmışlıkların yerini hiçbirşeyle dolduramazmışsın.
Yaşananlar kötüde olsa...
Malum... herşey akıp gidermiş zaman içerisinde...
Silinen varmı acaba zaman akıp giderken... yüreğinde bir yerlerde...

Bugün aklıma yazıcak hiçbirşey gelmiyor
Oysa planlamıştım şunu şunu yazıcam diye  sanki hepsi birden uçtu gitti.
Alla alla ya... başka bişey için kafamın dağılmasını istesem dağılmaz ya.
Neyse öylesine boş bir yazı olsun bu madem.
Napalım?
Aslında hem içim sıkılıyor böyle taaaa derinden...
Hemde içimde bir kıpırtı var nasıl birşey bu ne ben alayabildim.
Nede şimdi size anlatabildim galiba
Hayır olsun bakalım.
Yorgunum bugün mesai yoğun geçti...
Hatta geçmek bilmedi.
Şimdilik bu kadar uykumu fazla açmayayım en iyisimi.
Görüşmek üzere...

Bir insan için ne yaparsan yaptığın kadar birşey kaybedersin kendinden...
Bir insanı, yakınını veyahut sevdiğini hayatında önemli bir yere oturtturursan eğer,
İleride kendin için bir gol yiyeceksin demektir.
Kimsenin değeri önceden biçilmemeliymiş meğer.
Bırakılmalıymış ki; o değerli olduğunu kendisi göstersin.
Sen; kendin yaşamının önemli bir yapı taşı olarak gösterdiğin zaman o kişiyi,
Vazgeçmekte zor oluyormuş!
Silemiyormuşsun hatırından. Her ses, aynı şehirdeki her insan biraz o oluyormuş.
Onun gözünde başkaları sen olmazken, sadece sen çekiyormuşsun acıları.
Sadece sen düşünüyormuşsun boylu boyuna olanları, olacakları.
O kendi kozasında mutluyken ve dışarı çıkacağı gün için sabırsızlanırken,
Sen kendi kozanda umutsuzluğu yaşıyormuşsun.
Dar gelirken sana heryer, dışarıda çıkmak istemiyormuşsun.
Korkuyormuşsun herşeyden...kötülüklerden...aldatılmaktan...
En çokta mutsuzluktan...
Değer vermek zormuş gerçekten...verdiğin değere istinaden sana verilen değerde komikmiş.
İşin en kötüsü...gülünçmüş...
Ve sadece dudaklarda anlık bir tebessümden ibaretmiş...
Yanlış insanlara yanlış değerler yüklemek insanın yaşamıyla ilgili bir sürü şeyin dengesini değiştiriyormuş ya...
Geç oldu biraz...
Verilen değerler canımı acıttı herzamanki gibi...
Birazdaha kırıldım, birazdaha küstüm kendime.
Ve tüm değer verdiklerimi kaybettim... bilemedim oyunun kuralını.
Baştan yenildim belkide.

Herkese merhabalar....
Bugün naptık efendim...bakın anlatim size.
Neler yamadık ki...
Bugün ben Ardacım için izin almıştım.
Onun gezdirmek için...
Saat 8.30'da geldi kereta...hadi teyze diye.
Allahım sabah sabah şarkı söyledi kulağımın dibinde...offf dünyanın en büyük gürültüsüydü sanki.
Neyse zar zor saat 10.30'da kalktık.
Öncelikle kahvaltımızı yaptık.sonra saat 11.30'da evden çıktık Kadıköye gittik.
Öncelikle hamburger canavarı olan yiğenimle birer hamburger yedik.
 Bende çocuk menüsü yiyecekmişimki iki tane oyuncak araba versinlermiş.
Allahım akla bak yaaa.
Keyfine diyecek yoktu.
Sonra Haldun Taner sahesine gittik belki çocuk tiyatrosu vardır diye.
Malesef tiyatro yoktu ileri tarihte vardı.Yok demek onun için yeterli değil tabi.Anlattım anlattım anlamadı.İllede tiyatro istiyormuş bakkaldan şeker alıcaz sanki.
Neyse sinemayla kandırdık.Bu sefer minicik adımlarla yavaş yavaş Bahariyeye gittik.
Hemde o kalabalıkta yavaş yavaş. Tramvayı her gördüğümüzde durduk, seyretcekmişiz.
Thomas diye bağırdı her gördüğünde. Thomas onun çizgi filmdeki trenin adı.
Neyse sinemaya girdik Despero adlı bir farenin öyküsünü konu alan bir film.
Biletlerimizi aldık.Sonra sinema salonun yanındaki kitapçıya girdik. Amacım İclal Aydın'ın yeni çıkan kitabını almaktı. Ama onla kitabı raflarda bulmakta almakta zor oldu.

Neyse kitabı sonunda aldık.Çok güzel bir kitap kapağından belli etti kendini. İclal Aydın'da çok güzelleşmiş. dünde Habertürk'te Saba Tümer'e konuktu. Çok güzel, çok keyifli bir söyleşiydi.
Neyse efendim gelelim bize. Filmin başlamasına 15 dk. var. Tutturdu bende boyama kitabı istiyorum.
Neyse onada bir kitap alıcaktık ki çişim geldi demezmi. Allahım ben nerden bulcam derken olmaz önce kitabımı alalım sonra lavabo buluruz demeye başladı.
Yaw diyorum altına kaçıracaksın yok!!!!
Kitapevindeki çocuk şaşırdı kitapları poşete koysammı koymasammı diye. Neyse aldık kitaplarımızı. Hemen salona koştuk. Lavaboya gittik.
Bu seferde ona kusur buldu. Çok pismiş giremezmiş. Tövbe euzubillah dedim.
Biz ellerimizi ıslak mendille sileriz bişi olmaz dedim. Tuvaletten çıktık. Tabii film başlamış. Salon görevlisi bağırmakta 14.00 seansı diye...
İlk defa bir film salonuna koşarak girdim. Yerimize oturduk güzel güzel.
Ama o sadece filmin 15 ya da 20 dk.sını izledi. Çünkü filmin sonuna kadar uyudu diyebilirim.
Filmi tek başıma izledim bütün çocuklarla... yanımdaki küçük kız bakıp bakıp güldü bana...
Tabiiki Ardaya da... Film arasında bile uyanmadı. O kadarda öptüm yanaklarından uyansın diye. Bilsem kendi izlemek istediğim filme Güz Sancısı'na giderdim. Neyse film bitti herkes çıktı salondan bir biz kaldık. Neyse uyandı aslında uyanamadı sinemanın girişine kadar... Üstünü giydirdim bende giyindim çıktık şükür.
Çocuk bakmak ne kadar zor, ne kadar yorucuymuş.
Ayy bir ara elimi bıraktı ben otobüste kendim tutarım demirlerden diye.
Bir fren yapsak uçaçak yani bende arkasından.
Allah ablama sabır versin vallahi.
Sonra evin yolunu tuttuk birde eve giderken güzel çikolatalı bir pasta aldık.
Ama yemeğini henüz yemediği için elletmedim bile ona.  Henüz kitabını boyuyor.
İşte kocaman bir gün Arda beyle geçti. Yarın tekrar masa başı.
Aslında böyle iyiydi. Hamburger sonra film izlemek falan hemmm pastada var...
Çocuk olmak gerek gerçektende...
Neyse onun yanında bende kendimi çocuk hissediyorum.
Bunada şükür... benim içimdeki küçük çocukta ölmedi hem daha...
Bizden bugünlük bu kadar tekrar görüşmek üzere sağlıcakla kalın...

Hayat o kadar zorki...
Acımasız, merhametsiz... insanlar hayatıda yaşanmaz kılıyor iyice.
Alışmak gerçekten zormuş değer verdiklerin elden gidince.
Neresinden başlasan, neresine tutunsan bilemiyorsun.
Her defasında kırılıyor tuttuğun dallar.
Çatırdıyor yürüdüğün yollar.
Ve yalnızsın her daim. Yüreğinde, tamda omuzunun arkasında bir insan nefesi olsada.
Sen iyisimi bana yine masal anlat baba.
En güzelinden olsun, en yeşilinden, en pembesinden.
Kurtlar kuzu olsun yine.
Düşmanlar dost olsun, yalancıktan.
Sen tut yine baba yine ellerimden.
Bilirimki ancak biz yeteriz birbirimize.
Yaşam acıtırken canımı yine sen yanımda ol.
Evcilik oynayalım yine.
Saçımı ör tut elimden götür benide masalla gittiğin yere!

Nasıl geçicek bu sızılar...
Geçmiyor işte...
Hiçbişi için üzülmemek adına karar aldım evet.
Ama bu üzülmek değil!
Sadece özlemek...
Ben çok ama çoookk özledim onu.
Off bu ne arsız ne laftan anlamaz bir gönül.
Ne deli gönül....
Nasıl olucak bilmiyorum.
Laf anlatamıyorum ne ona...ne de ona...
Sadece özlüyorum.
Sadece seviyorum çookk seviyorum.

Tekrar merhabalar...
Üzerimdeki enerji bitti.Durgunlaştım yeniden.
İnsanın durgun olması da güzel.
kendini dinleme fırsatı buluyor zaman zaman.
Herşeyin muhasebesi başlıyor işte ozaman.
Eksiler, artılar yapılmaması gerekipte yapılmış olanlar, keşkeler...
Çok keşke dedim hayatımda.
Keşke demenin verdiği acılarıda yaşadım sıklıkla.  Ve sonra anladım keşke demenin ya da dememenin bir faydası olmadığını....
Birtek pişmanlıkları bir şeyler öğretiyor sanırım insana.
Tecrübe sahibi olunuyorda denilebilir.
Hayatımda bugüne kadar pişman olduğum şeyler oldu tabi...
Kalplerini kırdığım insanlar var, söylenmemesi gereken yerde ağzımdan çıkan sözler var...söylenen söz yüzünden kötü anlar yaşadığım günler var.
Bunlardan  dolayı pişman oldum hep.
Ama  bunun dışında yapmayı istediğim ama yapamadığım şeyler yüzünden de pişmanım.
son pişmanlık neye yarar??? hiçbirşeye....
Yaramadı da zaten. Bu yüzden sırf bu yüzden artık hiçbirşeyi ertelemiycem.
İçinde bulunduğum zaman diliminde ne yapmak istiyorsam iyiğe yönelik yapıcam.
Pişman olmamak için. vah vahlanmamak için.
Kelimenin tam anlamıyla anı yaşamak istiyorum. Geçmi kaldım bilmem.
Ama hiçbirşey için geç kalınmazmış hep öyle derler.
İnsanlara çokmu inanıyorum ben ne :)
Herkesin dediği doğru sanki benim için. Walla ben safım.
İnsanlara inancım bu yüzden yıkılıyor hep işte.
Bundan 1-2 gün önce otobüsdeyim işe gidiyorum. Hemde kulağımda kulaklık müzik dinleyip otobüsün camından bakıyorum. Gözlerim sanki geçmiştekilere takıldı yine bomboş gökyüzünde. Birden canlandı herşey hemde herşey.
O an düşündüm ki... Hayatımdaki hiç kimse ömürlük değilmiş.
Bende kimsenin hayatında ömürlül değilmişim....İstesemde olamazmışım.
Ne evlendiğim insanın bi ömürlük yoldaşı olabilirim ne annemin minik kızı olabilirim.
Hayatımdaki insanlar bir şekilde hayatımdan çıkıp gidiyorlar.
Bunu kabullenmem de uzun bir süreç oluyor benim için.
anladım ki kabullenememe gibi bir durumum var benim. :(
Kötü bişi bu.
Ama o gün giderken otobüste bunlar geldi aklıma.
Ve yine bir karar aldım...her zamanki gibi.
ama bu sefer kararımda kararlıyım :))
Hiçbişey için üzülmeye değmiyor ve ben hep kendime yapıyorum her defasında.
Bundan sonra hiç birşeyi kafama takmıcam.
Hayat o kadar kısa ki. 1 saniyenin bile garantisi yok bizim için.
Ve sevdiklerim için.
Ağlamakta gülmek kadar normal bişi.
Yeri geldiğinde ağlayabilrim tabi yine.
Ama fazla ağlamk istemiyorum artık.
Herşey güzel olucak demeliymişiz. İyiyi çağırmalıymışız.
Kulakları çınlasın Gökçe hanım da hep öyle derdi.
İyi düşün İyi olsun Ve düşüncen davranışlarına yansısın.
İyi düşünmek istiyorum ve iyi olsun istiyorum artık herşey.
Hayırlısı ile herşey hem iyi olcak hemde güzel.
Şimdilik iyi niyetlerim kararım yerini korumakta.
inş. böylede gider.
en güzel iyi niyetlerimle şimdilik hoşçakalın :))
Görüşmek üzere

 Slmlarrrr efendimmmm....slmlar blogcuğum...  :)
bugün iyiyim ben çok iyiyim. Ama niye iyiyim bilmiyorum.
Walla bilmiyorum.
Ne tuhaf kendimi hep kötü olmaya, kötülüklere alıştırmışım.
iyi olmamı bile sorguluyorum. buda kötü bişi be :(
Sanırım enerji birikmesi oldu :P nasılmı???

Şöyleki farenjit olmuşum az biraz hastaydım. Evde 3 gün raporluydum.
Yattım dinlendim, inledim ahladım....uzun uzun yattım walla :)
Ondan enerji birikti içimde sanırım. Birikti birikti biriktiiiii patladı bugün....
Boooommmmmm oldu galiba :)))
Öyle işte...
Yeni bir karar aldım kendimle gelecekle...gelmişle....Nasıl bişi oldu bu böle...
Küfüre başlar gibi...upsss :))
Hiçbişi için üzülmicem hiçbişi takmıcam kafama.
Duyanlar pek inanmıyor ama denemeye çalışıcam.
Nasıl olucak nasıl yaparım bilemiyorum.
Ama yaparsam güzel olur bence :P
Azcık sorumsuz olmayı istiyorum. Anı yaşamayı istiyorum.
Yarınım olmayabilir değilmi ???
Öyle işte...offf offf....
Bugün çocukluk arkadaşım Emineyi gördüm canım özlemişiz birbirimizi.
Kızınıda gördüm Betüşşş çok tatlı fıstık ya.... :))) tombiş tombiş.
İyi oldu bu...
Neyse konuşuruz yine uzun uzun.
(Zati hiç bi yazım, hiç bi konuşmam kısa olmadı ki:)))
Şimdilik hepinize çüsssllerr efendimm.... :)
İlkay olsa sanada çüşş derdi.İlahi bu ilkay.
dipnot: İlkay bankadan arkadaşım.
Pek dipnot gibi olmadı ama idare ediverin canım :)))

Evimizi aldık...mutluyumm, mutluyuzz....
Allahım sana şükürler olsun, hamdolsun...
Şimdi sıra borçları ödemekte.En zor olan kısmı burasımı yoksa öncesimiydi göreceğiz.
İnş. kolaylıkla ödenir zorlanmadan,sıkıntıya girmeden.
Ne demişler borç yiğidin kamçısıdır.
Gerçekten kamçımıdır tanık olucaz
Yürekten isteyince bazı şeyleri çok isteyince ve gerçekten isteyince olur derler.
Gerçekten oldu ve gerçekten çok istedik evdekilerle beraber.
Şimdi böyle deyince içlenmemek elde değil.
Ben birçok şeyi çok istedim hemde çok.Olduğundan da fazla hatta.
Ama olmadı. Ya kısmette değilde nasip olması ya da zamanımı var bilemiyorum.
Annem hep derki; bazı şeylerin zamanı vardır gerçekleşmesi için.
Mesela bizim evimizi almamız içinde zaman varmış zamanının dolması için beklememiz gerekirmiş.
Bekledik amacımıza ulaştık. Eee demekki kısmetimizde de varmış.
Şimdi bende istiyorum hemde büyük bir umutla evettt hala umutla... (napimm)
Peki benim isteğimin olması içinde zamanmı gerekli.
Benimkininde zamanımı var. Yoksa ileride olmadığı için ''kısmet değilmiş'' mi dicem?
Kısmet değilmiş demek istemiyorum.
Varsın zamanı olsun ama kısmetimde olsun.
Allahım sana şirk koşmak istemiyorum.
Sadece senden bir isteğim bu bir duam sadece.
Beklemekse bekledim ve bekliyorum zaten.
Beklemekte  zor be kardeşim.
Hani acıtıyor insanın taa içini...
Hani bide beklenen gelse...sonra beklediğine değse...
Yani ne bilim beklediğin onca günün onca saatin acısını çıkarabilsen...
Neyse...
Ne diyelim hakkımızda hayırlısı...
Herşeyle sırası ile şimdi evimizi aldık. Onun sevincini paylaşalım dimi.
İnş. beklediklerimiz gelirse onun sevincinide paylaşcam zati.
Acısını, yazdıklarımızla sevgimizi herşeyi paylaştım sizlerle.
Öyle iste.
Gerçekten hayırlısı.
Blogtaki şarkıyı dinleyin mutlaka.
Bende yeni keşfettim çok hoşuma gitti.
Çok güzel çok dinlendirici.
Neyse şimdilik bu kadar yeni haberlerle görüşmek üzere...
Hoşçakalın....

İnsan hayatında neyi güzel yaşamışsa, nerde mutluysa, kiminle özgürse, kimin özlemini çekip hala yerini dolduramıyorsa...
Yaşamak ağır bir yük gibi gelipte yinede yaşamayı sürdürüyorsa...
Gitmek vakti gelmiştir belkide...
Gittiğim tüm yerlere ve hayatımdan yitip giden herşeye,
Geçmişimdeki  her suretin anısına...